Inleiding
Onlangs had ik een gesprek met een kennis over coronavirus. Het is je misschien opgevallen dat een online tijdschrift de coronavirus protocollen van het Robert Koch Instituut heeft gepubliceerd via de Freedom of Information Act nadat het een juridisch geschil had gewonnen.
En nu is mijn vriend, die zich destijds niet heeft laten vaccineren, boos over Lauterbach, die in een aantal talkshows heeft gezegd dat vaccinaties geen bijwerkingen hebben en onlangs op televisie heeft toegegeven dat er in een paar gevallen wel degelijk vaccinatieschade bestaat. Ik heb wat onderzoek gedaan, Lauterbach was zo vaak op tv tijdens de Corona-periode dat hij in sommige praatprogramma's zei dat er zeldzame bijwerkingen van vaccinaties kunnen zijn. In andere talkshows sprak hij over vaccinaties zonder bijwerkingen.
Ik moet toegeven dat ik daar niet echt meer in geïnteresseerd ben en mijn vriend kon het niet begrijpen. Hij leek teleurgesteld dat ik niet boos op hem werd.
Persoonlijk denk ik dat we op de een of andere manier in het reine moeten komen met de pandemie en de manier waarop die is aangepakt om ervan te leren. Per slot van rekening kan de volgende pandemie op een bepaald moment komen en dan zouden we moeten leren van de vorige.
Maar ik ben er nog steeds niet in geïnteresseerd. Ik lees het nieuws erover alleen heel oppervlakkig, als ik het al lees.
Ik heb mezelf afgevraagd of mijn gebrek aan interesse terecht is.
Ik denk dat het belangrijk is om van de geschiedenis te leren, bijvoorbeeld dat de misdaden uit de nazitijd niet worden vergeten. De misdaden uit de koloniale tijd zijn al zo goed als vergeten. Dus ik denk dat een basiskennis van onze geschiedenis de moeite waard is.
Maar sommige dingen, zoals het tijdperk van het coronavirus, interesseren me niet echt.
Hoe is het om christen te zijn? Wat zegt de Bijbel over vooruit of achteruit kijken?
Ik heb hier een vrij duidelijk Bijbelvers over, waar Paulus zijn levensrichting als volgt beschrijft in Filippenzen 3:13b:
Uiuiui, zo'n uitspraak is nogal een uitdaging.
Opvolging, maar...
Laten we eens kijken naar een passage uit Lucas 9, 59-62; NL, die gaat over roepingen:
Ook deze verzen doen mij in eerste instantie slikken en een beetje overweldigd voelen.
Het begint met een heel duidelijke blik vooruit: "Kom, volg mij." Nu begint er iets nieuws, nu begint het.
Dan komt er weer een tegenwerping die je op de een of andere manier kunt begrijpen. En waarom zou hij zijn vader niet begraven voor zijn bediening?
Ik denk dat deze uitspraken van Jezus minder vreemd lijken als je goed luistert naar wat deze persoon zegt:
"Voordat ik U volg, moet ik eerst mijn eigen zaken regelen."
Dit doet me denken aan uitspraken die ik vandaag de dag af en toe heb gehoord. Ik heb nu geen tijd voor de kerk omdat ik zoveel op mijn bordje heb. Ik heb zoveel te regelen.
Later, als mijn zaken niet meer zoveel ruimte innemen, dan kan ik me meer op Jezus richten.
Dus discipelschap in principe, ja, maar eerst...
Naar mijn mening klopt deze scheiding tussen bediening en privé niet. Als je begint met Jezus, dan begint discipelschap. Zelfs als verplichtingen uit het verleden je vergezellen, ga je nog steeds vooruit met Jezus Christus.
Het is niet helemaal duidelijk of het in dit specifieke verhaal alleen ging om het organiseren van de begrafenis of ook om het begeleiden van de oude vader op zijn laatste reis, die wel eens heel lang had kunnen duren.
Wat zou er gebeurd zijn als hij niet alleen zijn vader had begraven, maar ook de komst van het koninkrijk van God had verkondigd in het huis van zijn vader? Dat zou ook discipelschap zijn geweest. Ik weet dat dit niet altijd gemakkelijk is in je eigen ouderlijk huis en tussen je eigen familieleden.
Natuurlijk hoeft discipelschap niet altijd een verkondiging met woorden te zijn, maar discipelschap kan meteen beginnen, je hebt geen "maar eerst" nodig.
Laten we ook eens kijken naar de tweede persoon:
Hier hebben we weer dat "maar eerst", maar een afscheid kan toch niet zo lang duren?
Ik denk dat deze uitspraak voor deze persoon persoonlijk bedoeld was. Afscheid nemen zal geen probleem zijn geweest, maar met welke houding vertrek je?
Kijk je naar de toekomst en kijk je uit naar het nieuwe, naar de opvolging, of kijk je terug en treur je om het verleden?
Ik heb zelf nog nooit een ploeg in mijn hand gehad, maar ik kan me voorstellen dat je niet bepaald recht ploegt als je altijd achterom kijkt.
Het doet me denken aan mijn brommertijd. Als ik over mijn schouder keek voordat ik afsloeg, kon ik dat korte moment niet recht rijden. Ik zwenkte altijd een beetje naar de kant waar ik naartoe draaide.
Is het verkeerd om achterom te kijken?
Ik denk dat het ervan afhangt. Als je tijdens het ploegen af en toe omkijkt en het landschap bewondert of kijkt hoeveel je al hebt gedaan, dan lijkt het me niet verkeerd.
Maar als je terugkijkt en boos blijft over gemiste kansen, als oneerlijke behandeling in het verleden altijd aanwezig is, als je rouwt om de goede oude tijd, dan raakt het leven uit koers. Dat geloof ik echt.
Op dit punt heb ik er lang over nagedacht of ik het voorbeeld van omgaan met het coronavirus weer zou moeten gebruiken. Dat is altijd een heet hangijzer.
Over het algemeen heb ik er zelf wel eens over nagedacht om op de een of andere manier politiek actief te worden, omdat ik het eigenlijk stom vind om vooral te klagen en zelf niets te doen.
Maar tijdens de periode van het coronavirus vond ik de situatie zo moeilijk dat ik met geen enkele politicus van plaats wilde ruilen. Natuurlijk zijn er fouten gemaakt en waren sommige mensen criminelen (bijv. maskerdeals), maar het was ook gewoon moeilijk. We wisten niet hoe gevaarlijk de afzonderlijke virusvarianten echt waren. Ik wil geen politici verdedigen, ik kan niet in iemands hoofd kijken om te zien met welke motieven ze reisden.
Dok hoe kijk je terug op het tijdperk van het coronavirus? Willen we leren van onze fouten zodat we de volgende pandemie beter kunnen beheersen?
Of gaat je hartslag meteen naar 180 als je terugkijkt? Als boosheid en verontwaardiging altijd de overhand nemen als je terugkijkt, dan kun je geen rechte lijn houden.
Jezus Christus volgen gaat vooruit.
Laten we eens kijken naar de
Grote Opdracht
Matteüs 28, 18-20; NT
Het is interessant wat Jezus hier niet zegt:
"Zorg er dus voor dat je trouw blijft en je niet laat verleiden tot stelen, zoals Judas deed. En hou op met ruziën over wie de grootste onder jullie is."
Jezus had zeker veel negatieve dingen van de afgelopen drie jaar ter sprake kunnen brengen bij de discipelen. Maar dat doet hij niet.
Eerst verruimt hij hun kijk op zichzelf:
En dan komt de opdracht om discipelen te maken. Dit is de grootste en belangrijkste opdracht die ooit is gegeven. En iedereen die Jezus Christus wil volgen, en dat betekent met Hem op reis gaan, kan daar deel van uitmaken.
En dan nog een blik vooruit:
Hoe belangrijk is de voorbije tijd in ons leven toen dit misschien nog niet het geval was?
Laten we naar de toekomst kijken.
Maar in het reine komen met het verleden?
Maar wat als we achtervolgd worden door ons verleden?
Ik zou het mezelf wel erg gemakkelijk maken als ik zou stoppen met "vooruitkijken".
In de Bijbel staat ook zoiets als in het reine komen met het verleden.
Omgaan met geschillen
Een punt waar ik graag naar wil kijken is hoe om te gaan met geschillen. Omdat de Bijbel mensen vrij realistisch portretteert, is er in de Bijbel natuurlijk ook sprake van ruzies, die soms onaangenaam aflopen.
Eén strategie om geschillen op te lossen is om te zeggen: laten we het er niet meer over hebben.
Dit werkt misschien voor banaliteiten, maar niet voor diepe meningsverschillen en conflicten.
Handelingen 15 ging over de vraag of niet-joden die zich bij Jezus wilden aansluiten zich aan alle joodse wetten moesten houden. Dit geschil smeulde al een tijdje en toen kwam het echt tot een hoogtepunt en had de prille kerk uit elkaar kunnen scheuren als ze niet samen waren gekomen om het probleem op te lossen.
Er werd een oplossing gevonden waar de meerderheid van de aanwezigen het mee eens was. Het was geen compromis waarbij iedereen wat kreeg, maar één partij had grotendeels gelijk en de anderen accepteerden dat, waarschijnlijk omdat ze elkaar met veel respect behandelden.
De relatie tussen de partijen was hier zeker ook belangrijk. Iedereen kan rode lijnen hebben waar hij niet op terug kan komen, maar je moet je beperken tot echte rode lijnen.
Misschien was er destijds iemand die ook na het Apostelconcilie van mening was dat er een verkeerde beslissing was genomen. Nu had hij zelf iets kunnen beginnen met de paar andere ontevredenen. Of, als het voor hem mogelijk was, accepteerde hij dat de meerderheid een ander inzicht had en sloot hij zich toch bij hen aan, omdat hij zich misschien vergist had. Het geschil is nu opgelost en iedereen kan nu samen verder gaan in discipelschap.
Pastorale zorg
Misschien is een nog belangrijker aspect van in het reine komen met het verleden van pastorale aard.Sommige mensen dragen trauma's met zich mee als gevolg van slechte ervaringen, terwijl anderen niet in het reine kunnen komen met wat ze zelf in het verleden hebben gedaan.
Hier zijn er natuurlijk alleen individuele overwegingen.
Spreuken 14:10 (NT) zegt dit heel treffend:
Iedereen voelt zijn eigen pijn en voor sommigen is het echt pijnlijk.
Ik vind het voorbeeld van hoe Jezus met Petrus omgaat heel mooi.
Petrus had Jezus immers drie keer verloochend nadat hij heel vrijmoedig had verkondigd dat hij met Jezus de dood in zou gaan.
En in het gesprek daarna in Johannes 21:15-19 vroeg Jezus hem drie keer of Petrus van hem hield.
De derde keer was een beetje ongemakkelijk voor Petrus en hij werd verdrietig. Maar blijkbaar was zo'n gesprek belangrijk om de drievoudige verloochening te boven te komen.
Maar dan gaat het ook weer verder (Johannes 21, 18.19; NL):
"Volg mij." Het gaat verder.
Je realiseert je hier dat pastorale zorg individueel passend en behulpzaam moet zijn. Misschien is zo'n gesprek soms onaangenaam, maar het brengt vooruitgang en het moet vooruit leiden.
En hier eindigt het met "Volg Jezus", niet alleen als een formule, maar als een echt perspectief.
Samenvatting
Laat me samenvatten:
- Terugblikken en vooruitkijken? Wat is belangrijk, wat interesseert ons?
- Paulus daagt ons uit: Ik vergeet het verleden en kijk naar wat voor me ligt.
- Discipelschap kan onmiddellijk beginnen: Geen "maar eerst". Neem Jezus mee in je zaken.
- Klagen, rancuneus of boos terugkijken haalt het leven uit het spoor.
- De Grote Opdracht is gericht op de toekomst, omlijst door de grootsheid van Jezus Christus en zijn belofte dat hij altijd bij ons zal zijn.
- Omgaan met geschillen kan deel uitmaken van een noodzakelijke verwerking van het verleden.
- Individuele pastorale zorg, zoals bij Petrus en Jezus, kan nodig zijn voor jou persoonlijk. Maar deze pastorale zorg moet ook naar de toekomst kijken: Volg Jezus.