Inleiding
Geocaching: Simon
Hoeveel van jullie zijn nog bekend met geocaching?
Je kunt het zien als een schattenjacht met een navigatiesysteem.
Je hebt een vooraf bepaald startpunt en moet de coördinaten van de volgende bestemming berekenen door een puzzel op te lossen.
Je gaat dan van punt naar punt tot je de eindbestemming bereikt, waar een schat op je ligt te wachten.
Dit is meestal een klein doosje met spulletjes waar je iets uit kunt halen en iets anders in kunt doen, en een notitieboekje waarin je jezelf kunt vereeuwigen.
Als kind deed ik vaak dit soort geocaches, zowel met mijn familie als met vrienden op verjaardagsfeestjes.
En hoewel we de schat niet altijd vonden, losten we altijd alle puzzels op en bereikten we onze bestemming.
Fietsnavigatie: Peter
Toen ik mijn nieuwe e-bike kreeg, nam ik me voor om er één keer per week mee naar mijn werk te rijden. Dat was nog voor het tijdperk van de quasi-permanente thuiswerkplek.
En naïef als ik was, kocht ik een houder voor mijn mobiele telefoon, voerde de bestemming in op Google Maps en schakelde over op "fiets".
Nu moet je je realiseren dat Google Maps in 2019 al behoorlijk goed was voor auto's, maar niet zozeer voor fietstochten, tenminste als je niet alleen langs de weg wilt rijden.
Het begon in Bennert. Het navigatiesysteem wilde niet dat ik afdaalde richting Hülstrung - Kradenpuhl, maar dat ik bovenaan rechtsaf sloeg en dan linksaf het bos in. Helaas ging de weg een meter naar beneden.
Ik heb toen een andere route genomen, door Kradenpuhl, en dat ging redelijk goed.
De tweede keer, toen ik terugkwam van mijn werk, lette ik op een gegeven moment niet goed op en omdat ik het gebied nog niet echt kende, had ik het eerst niet door. Het navigatiesysteem paste zich aan (nieuwe route) en ik was ergens anders. De route was niet zo mooi, maar ik kwam toch thuis.
In het begin probeerde ik ook alternatieve routes uit en op de terugweg van mijn werk liet ik me het bos in leiden aan de rand van Kradenpuhl over een pad dat eigenlijk geen pad was. Op veel plaatsen moest ik de fiets dragen en vervolgens aan de rand van het bos een meter omhoog tillen. Opeens was ik in Bennert, waar ik tijdens mijn eerste tocht niet heen wilde, en terecht, want toen realiseerde ik me dat.
Vergelijking: Simon
Nu vraag je je waarschijnlijk af: Wat proberen de twee mensen vooraan ons te vertellen? En wat heeft dit alles eigenlijk met God te maken?
Nou, als je de twee voorbeelden vergelijkt, zie je dat je in beide gevallen naar een bepaalde bestemming probeert te komen en in beide gevallen wordt een navigatiesysteem gebruikt om de juiste route te vinden. Het enige verschil met geocaching is dat het navigatiesysteem je niet direct vertelt waar je heen moet, maar je alleen aanwijzingen geeft zodat je zelf de route moet uitzoeken.
Peters verhaal met de e-bike is anders. Hier wijst het navigatiesysteem je de weg en zelfs als je een verkeerde afslag neemt, weet het de weg naar huis, zelfs als die moeilijk is.
Maar beide gevallen hebben één ding gemeen: je komt altijd aan op je bestemming.
Nu hebben we onszelf de vraag gesteld: Hoe is het met God? Hoe weet ik of ik op de goede weg ben of dat ik moet afslaan en een nieuwe koers moet nemen?
Een reis
Vorig verhaal: Petrus
In de Handelingen van de Apostelen staat een reis die ook een soort navigatie inhoudt.Een korte prequel: de apostelen Paulus en Barnabas hadden al samen gereisd en op verschillende plaatsen anderen over Jezus Christus verteld. Daarbij rees bij veel Joden in de stad Antiochië de vraag of niet-joden zich aan Joodse regels moesten houden als ze voor Jezus Christus wilden kiezen en zich bij de gemeente wilden aansluiten. Dit veroorzaakte aanvankelijk onenigheid, maar toen kwamen ze in Jeruzalem bij elkaar en vonden een goede oplossing: De niet-joden hoefden zich niet aan de joodse regels te houden, maar ze moesten in sommige opzichten wel rekening houden met de joodse christenen.
Paulus en Barnabas, samen met twee anderen, stuurden dit besluit als brief naar de gemeente in Antiochië en toen was alles geregeld.
En nu komt (Handelingen 15:36; NT):
Barnabas stemde in.
Ze hebben wat je vandaag de dag een project zou noemen, een plan dat aannemelijk lijkt. In de Bijbel is dit maar één zin, maar de twee hebben er waarschijnlijk een tijdje over gepraat, het afgewogen en toen een beslissing genomen. Misschien hadden ze al nagedacht over een reisschema omdat ze allemaal deze nieuwe kerken opnieuw wilden bezoeken.
De eerste verandering van plannen: Simon
Maar er was meteen een probleem (Handelingen 15: 37-40; NT):
Ze hielden zich tenminste aan hun oorspronkelijke plan en gingen uit elkaar. Barnabas nam de kerken op Cyprus over en Paulus de kerken in Klein-Azië, het huidige Turkije.
Ondanks hun onenigheid twijfelde geen van beiden aan elkaars geloof en competentie om voor de nieuwe kerken te zorgen. Je zou het conflict kunnen begrijpen als noodzakelijk zodat Paulus en Barnabas uit elkaar konden gaan om meer mensen te trainen. Maar zo'n realisatie zou eigenlijk mogelijk moeten zijn zonder een geschil.
Reizen volgens plan: Simon
Hierna horen we niets meer over Barnabas in de Bijbel. Volgens Wikipedia zijn er kerkelijke legenden dat hij als martelaar is gestorven op Cyprus. Meer weet ik hier niet over.
Paulus vervolgt zijn reis volgens plan (Handelingen 15:41; NT):
In de stad Lystra ontmoette hij Timoteüs, aan wie twee bijbelse brieven waren gericht, en hij nam hem mee als nieuwe metgezel.
(Handelingen 16, 4.5; Nieuwe Testament)
Dat is interessant. De vraag of niet-joden zich aan de joodse regels moesten houden als ze eenmaal voor Jezus Christus hadden gekozen, was duidelijk niet alleen een zorg voor de kerk in Antiochië, maar ook voor veel andere kerken.
Gods leiding of blokkade: Petrus
Toen gebeurde er iets vreemds (Handelingen 16:6-8; NT):
Deze regio's liggen in wat nu Turkije is en daar waren ze op de eerste zendingsreis nog niet geweest. Maar ze dachten waarschijnlijk: als we hier al zijn, dan zullen we de boodschap van Jezus Christus ook hier verkondigen. De bedoeling was goed, het plan was verstandig, maar op de een of andere manier klopte het niet met Gods bedoeling. Ze waren onderweg en beseften op de een of andere manier waar God wel of niet wilde dat ze naartoe gingen.
In principe klinkt dit als een soort goddelijk navigatiesysteem. Maar hoe navigeert God? Sommige mensen zouden Gods stem fysiek, sonisch willen horen, zodat ze zich niet vergissen.
Een ander vraagt misschien om tekenen. In het Oude Testament, in Rechters 6, wordt ons verteld over Gideon, die een paar keer een teken wilde. Een voorbeeld hiervan (Rechters 6, 36-38; NT):
Ik ken niet veel voorbeelden in de Bijbel waar om een teken wordt gevraagd. Ik denk dat dit eerder een speciaal geval is dan de regel.
Ik denk ook niet dat Paulus zijn reis beheerste met zulke verzoeken om tekenen. Je zou dit tot het uiterste kunnen doorvoeren en voor elke splitsing de dobbelsteen gooien en als het getal even is ga je naar rechts en als het oneven is ga je naar links en God zou de dobbelsteen moeten sturen.
Als christen heb je een relatie met Jezus Christus, je bidt tot Hem, je stort je hart bij Hem uit, belijdt je fouten en verwacht hulp. Een dobbelspel past hier niet echt bij.
Paulus en zijn mensen baden zeker van tijd tot tijd samen, lazen de Schriften en wisselden ideeën uit en ontvingen zo een open oor voor de Geest van God, hoe ze dit ook precies opvatten. De eenheid van kennis was waarschijnlijk een goede indicator voor het luisteren naar Jezus.
Een nieuw plan: Simon
En toen werd er een heel nieuwe weg geopend (Handelingen 16: 9-10; NT):
Blijkbaar moesten de gebieden Asia en Bithynia voorlopig buiten beschouwing gelaten worden omdat Macedonië, het huidige Noord-Griekenland, de eerste plaats in Europa, belangrijker was voor Gods algemene plan.
Tijdens zijn derde zendingsreis reisde Paulus ook minstens gedeeltelijk door de provincie Azië. En andere christenen reisden er daarna zeker naartoe.
Je bent op reis als christen, je bent gesetteld in je leven en dan komt er iets heel nieuws, een nieuw continent.
Dat kan je ook afschrikken en misschien wil je liever Jona doen en wegrennen. Jona zou naar Ninevé in het oosten gaan en vervolgens een overtocht boeken op een schip naar het westen.
En voor Paulus en Silas was hun verblijf in Macedonië ook niet zonder problemen. Ze werden in elkaar geslagen en naar de gevangenis gestuurd, maar aan de andere kant maakten ze ook mee dat mensen Jezus leerden kennen en veranderd werden.
Ik denk dat wij vergelijkbaar zijn met de mensen van toen. Of we nu voor een grote beslissing staan in ons leven of hier in de kerk, de onzekerheid over waar God ons naartoe wil brengen kan behoorlijk beangstigend zijn.
Het hoeft niet altijd zo duidelijk te zijn als voor Paulus, maar ik geloof dat God iets nieuws voor ons in petto heeft en ons altijd in de juiste richting zal leiden, zelfs als het pad soms steil is en we onze e-bike de heuvel op moeten duwen.
Samenvatting
Vandaag hebben we iets gehoord over de weg die wij christenen gaan. Volgens Johannes 14:6; NL zegt Jezus Christus eigenlijk:
En wij, ieder van ons, zijn op onze persoonlijke reis met hem en daar hebben we vandaag over nagedacht.
We vatten samen:
- Petrus: Paulus en Barnabas hadden het plan om alle nieuwe kerken te bezoeken om te zien hoe het met ze ging. Objectief gezien leek dat een goed plan.
- Simon: Maar er was een ruzie tussen hen beiden, die het plan de grond in had kunnen boren.
- Simon: Maar hun vertrouwen in elkaar was zo groot dat ze volgens plan op weg gingen en de nieuwe kerken bezochten.
- Petrus: God was zeker met hen, maar blokkeerde sommige wegen. Ze ervoeren leiding door de Heilige Geest, buiten de interpretatie van tekenen, en luisterden ernaar. Ze gingen op weg.
- Simon: Nadat Paulus een visioen had gehad, zetten ze een nieuwe koers uit en gingen naar Macedonië, waar ze het evangelie predikten. Hun verblijf daar verliep niet vlekkeloos, maar door hen leerden veel mensen daar Jezus kennen.