Kunnen we dat aan?

Van puin tot wederopbouw: leren van het bouwproject van Nehemia.

Kerkdienst, , , Kreuzkirche Leichlingen, meer...

automatisch vertaald

Inleiding

Ik wil beginnen met het laten zien van een foto (schuurtje).

Weet iemand het nog? Het is meer dan een half jaar geleden.

Zo zag het er eerst uit: (Voor de schuur).

Weet iemand nog waar het toen allemaal om ging?

Het is altijd spannend voor een prediker om te weten hoeveel er van een preek bewaard is gebleven. Maar soms weet ik het zelf niet en moet ik het opzoeken.

Destijds dachten we na over "beheer volgens plan" en ik koos dit schuurtje, dat ik vervolgens van sloophout heb gebouwd, als voorbeeld.

Er was geen precies bouwplan, maar ik deed het stap voor stap.

Aan de ene kant was het spannend, maar het bracht ook een paar uitdagingen met zich mee. Omdat ik niet zo ervaren ben in het bouwen van loodsen, moest ik over veel dingen nadenken en ze uitproberen, wat natuurlijk tijd kostte.

En soms moest ik stoppen omdat de schroeven op waren, bijvoorbeeld. Het zou moeilijk voor me zijn geweest om van tevoren te berekenen hoeveel van welke schroeven ik wanneer nodig zou hebben.

En deze aanpak heeft soms het nadeel dat je niet precies weet wanneer je klaar bent. Ik zou een regengoot kunnen toevoegen aan de achterkant van het dak (ik heb nog een plastic exemplaar over), ik zou nog een plank kunnen toevoegen in de schuur. Soms kun je eindeloos aan dingen sleutelen.

In elk geval wil ik elektriciteit en verlichting in de schuur installeren.

Als je bouwt volgens een plan, dan is het duidelijk wanneer je klaar bent. In het ideale geval heb je een bouwpakket dat alle onderdelen bevat. En als alle onderdelen geïnstalleerd zijn, dan ben je klaar en dat geeft een goed gevoel. Het is een beetje jammer als er nog onderdelen over zijn.

Ik wil vandaag met jullie bij het onderwerp "bouwen" blijven en een persoon uit het Oude Testament een beetje begeleiden bij dit onderwerp

Het verlangen om te herbouwen

God opent een nieuwe weg

Nehemia leefde rond 450 voor Christus in het toenmalige Perzië en had een goede positie aan het Perzische koninklijke hof. Hij was daar schenker en had dus een vertrouwenspositie bij de koning en hij zal ook niet arm zijn geweest.

Maar Nehemia leed onder zijn verwoeste thuisland, Jeruzalem, waar hij vandaan kwam, en dat liet hem niet los (Nehemia 2:1-8; NL):

1 In de maand Nisan, in het 20e jaar van de regering van koning Artahsasta, vierde de koning een feest en ik diende hem de wijn op. Tot dan toe had ik nooit droefheid getoond in zijn bijzijn. 2 Toen zei de koning tegen mij: "Waarom kijk je zo bedroefd? Je bent toch niet ziek? Dan kan dit alleen maar betekenen dat je verdriet in je hart hebt!" Ik was diep geschokt 3 en antwoordde de koning: "Lang leve de koning! Maar waarom zou ik niet bedroefd zijn? De stad waar mijn voorouders begraven liggen, ligt in puin en haar poorten zijn verbrand." 4 Toen vroeg de koning mij: "Wat vraagt u van mij?" Ik smeekte tot de God van de hemel 5 en antwoordde: "Als het uw majesteit behaagt en als het u behaagt met mij, uw dienaar, dan vraag ik u mij naar Juda te sturen om de stad waar mijn voorouders begraven liggen weer op te bouwen." 6 De koning - de koningin zat naast hem - vroeg: "Hoe lang zal je reis duren? Wanneer kom je terug?" Het idee om mij te sturen sprak de koning aan. Dus gaf ik hem een bepaalde tijd 7 en zei tegen hem: "Als het Uwe Majesteit behaagt, geef me dan brieven aan de gouverneurs ten westen van de Eufraat om me door te laten tot ik in Juda ben; 8 en een brief aan Asaf, de bewaarder van de bossen van de koning, om me hout te geven voor de balken van de poorten van de burcht die bij de tempel horen, voor de stadsmuur en voor het huis dat ik binnenga." En omdat de vriendelijke hand van mijn God op mij was, willigde de koning mijn verzoek in.

Nehemia leek een authentiek, eerlijk persoon, hij leek het moeilijk te vinden om te verbergen wat hem dwars zat.

Hoe zou het verhaal verder zijn gegaan als hij zijn verdriet volledig had verborgen en had gedaan alsof hij in een goede bui was voor de koning? Dan zou het boek "Nehemia" misschien hier in hoofdstuk 2 zijn geëindigd, mogelijk met de laatste zin: "En Nehemia stierf na een paar jaar van verdriet over het verwoeste Jeruzalem."

Maar hij is eerlijk, zoals ik al zei, hij kan er waarschijnlijk niets aan doen, en hij windt er geen doekjes om en dan, na een gebed tot God, vraagt hij de koning om alles wat hij nodig heeft voor zijn project en de koning geeft het hem.

Ik denk dat de situatie een risico inhield, wat ook duidelijk wordt door zijn schrik. De koning was immers een absolutistisch heerser en had Nehemia's verzoek misschien kunnen interpreteren als een rebellie tegen hem.

Op het eerste gezicht kunnen zijn eerlijkheid en authenticiteit hem in de problemen brengen, maar dan, met Gods hulp, ontstaan er compleet nieuwe mogelijkheden.

En het is belangrijk voor hem, hij riskeert het en hij is vrij pijnloos in zijn verzoeken. Waarschijnlijk was hij van tevoren al met het onderwerp bezig, want hij kon een geschatte duur bepalen en was zich er blijkbaar al van bewust dat hij de hulp van de koning nodig had. Misschien had hij al een ruwe planning gemaakt.

Natuurlijk weet hij niet of de mensen in Jeruzalem wel willen deelnemen aan het wederopbouwproces of dat ze het al hebben opgegeven.

Hoe is de situatie echt?

Nehemia is echter niet helemaal naïef in zijn benadering (Nehemia 2:9-15; NL):

9 Toen ik bij de gouverneurs ten westen van de Eufraat kwam, bracht ik hun de brieven van de koning. De koning had officieren en ruiters met me meegestuurd. 10 Toen Sanballat, de Horoniet, en Tobia, de Ammoniet, dit hoorden, waren ze zeer ontstemd dat er iemand was gekomen die zich om het welzijn van de Israëlieten bekommerde. 11 Toen ik in Jeruzalem kwam en daar drie dagen was geweest, 12 vertrok ik 's nachts met een paar mannen. Ik had nog niemand verteld over wat God als plan voor Jeruzalem in mijn hart had gelegd. Ik had ook geen ander dier bij me dan het dier waarop ik reed. 13 Dus reed ik 's nachts door de Dalpoort en langs de Drakenbron naar de Mestpoort, om de afgebroken muren van Jeruzalem en de afgebrande poorten te zien. 14 Toen reed ik verder naar de Lentepoort en de Koningspoel, maar daar was geen doorkomen aan. 15 Dus ging ik 's nachts te voet het dal van de beek in en onderzocht de muur voordat ik omkeerde en door de dalpoort terugkeerde.

Het eerste verzet duikt op en Nehemia bekijkt de situatie ter plekke van dichtbij. Hij wil weten wat hem te wachten staat.

Er was echt veel kapot. En blijkbaar moest hij het ook persoonlijk onder ogen zien. De muur was afgebroken, de poorten waren verbrand en de paden waren geblokkeerd door puin.

Ik weet niet zeker waarom hij alles eerst helemaal alleen beoordeelde. Misschien wist hij nog niet wie hij kon vertrouwen, of misschien wist hij in het algemeen niet zeker of de anderen met hem mee zouden gaan en wilde hij dat eerst uitzoeken zodat hij de anderen kon overtuigen als dat nodig was.

Maar dan neemt hij anderen aan boord (Nehemia 2, 17.18; NL):

17 Ik zei tegen hen: "Jullie zien in wat voor ellende wij verkeren: Jeruzalem is verlaten en zijn poorten zijn afgebrand. Kom, laten we de muur van Jeruzalem herbouwen, zodat we niet langer voor schut staan." 18 En ik vertelde hun hoe God zijn genadige hand over mij had uitgestrekt en ook wat de koning tegen mij had gezegd. En zij antwoordden mij: "Laten wij beginnen en bouwen!" En zij begonnen aan het goede werk.

Deze laatste zin, "En zij begonnen aan het goede werk", betekent iets meer dan alleen maar aan de slag gaan. Dit wordt duidelijk door verschillende vertalingen met elkaar te vergelijken:

We weten niet hoe de anderen zich van tevoren voelden of de huidige situatie in Jeruzalem inschatten. Maar Nehemia, voor wie God alle deuren opende, motiveert hen en ze gaan aan de slag.

Soms hangt het af van individuen die vervolgens anderen motiveren. Misschien stond Nehemia algemeen bekend als een eerlijk persoon, misschien had hij een speciaal charisma, misschien had hij al wat hout meegenomen, we kunnen alleen maar speculeren.

En misschien werden ze ook gemotiveerd door de noodzaak, de betekenis van deze taak. De kapotte muur en de verbrande poort waren een echt probleem, een gevaar voor de inwoners, want een muur betekende toen ook bescherming tegen bandieten.

Mijn schuur was eigenlijk gewoon een luxeproject, een beetje nuttig en ik had zoveel sloophout over, maar de wederopbouw van deze stad was echt belangrijk.

Om gemotiveerd te zijn, moet je ook het doel van een taak zien en erachter staan.

De bouw is aan de gang...

In het volgende hoofdstuk, Nehemia 3, begint de bouw. Het hoofdstuk bestaat grotendeels uit een opsomming van welke groep inwoners welke poort en welk deel van de muur heeft herbouwd. En op de een of andere manier was iedereen erbij betrokken, ook mensen uit plaatsen in de buurt van Jeruzalem. Het zullen niet allemaal metselaars of timmerlieden zijn geweest, maar eerder doe-het-zelvers. Ik denk echter dat mensen in die tijd veel meer doe-het-zelf-werk deden dan wij vandaag de dag, dus basale handvaardigheden waren zeker wijdverspreider.

Een bijzonder ijverige man genaamd Baruch werd genoemd, evenals mensen die zich aan het werk onttrokken, vooraanstaande mannen uit een stad genaamd Tekoa in de buurt. Ze waren eigenlijk te trots om hun rug te buigen voor het werk (vers 5). Maar dit waren eigenlijk de enige uitzonderingen die genoemd werden.

Toen stak het verzet weer de kop op. De eerder genoemde Sanballat bespot de Joden (Nehemia 3:34; NL):

Hij zei tegen zijn landgenoten en de heersers van Samaria: "Wat doen die ellendige Joden daar? Zullen ze met rust gelaten worden? Zullen ze offeren? Zullen ze het vandaag afmaken? Zullen ze de stenen uit de puinhoop die verbrand is weer tot leven wekken?"

Bij elk project kunnen er mensen zijn die er tegen zijn of er actief aan werken, of er kunnen omstandigheden zijn die het werk belemmeren.

Ik vond de foto van de verbrande stenen in het puin interessant.

Ze konden zeker niet al het materiaal nieuw kopen, maar moesten werken met wat er was. Dat doet me een beetje denken aan mijn schuur.

Maar je kent het beeld misschien uit 1 Petrus 2:5a; NL:

En laat God jullie nu als levende stenen bouwen tot zijn geestelijke tempel.

Misschien voelen we ons soms meer als die nutteloze stenen die op hopen puin liggen, een beetje uitgebrand, maar dit zijn de stenen waarmee God de kerk wil bouwen. Niet het gebouw, niet het land, maar wij, de mensen die bij Jezus Christus horen, wij zijn waar Gods kerk uit bestaat.

Aan het eind van het hoofdstuk waren ze al halverwege (Nehemia 3:38; NL):

Uiteindelijk voltooiden we de muur tot de helft van zijn oorspronkelijke hoogte rond de hele stad, en de mensen deden van harte mee.

"Met heel mijn hart", geweldig.

Crisis

Toen kwamen de eerste crises. Vijanden sloten bondgenootschappen tegen de Joden en velen werden ook overweldigd (Nehemia 4:3,4; NT):

3 Maar wij baden tot onze God en stelden dag en nacht bewakers tegen hen op. 4 Maar toen zeiden de Joden: "De kracht van de dragers is niet meer genoeg, het puin is veel te veel! We kunnen de muur niet langer bouwen!"

En toen leek het nog erger te worden (Nehemia 4:5, 6; NT):

5 Maar onze vijanden zeiden bij zichzelf: "Laat ze niets van ons merken of zien totdat wij in hun midden zijn. Dan zullen wij hen doodslaan en een einde maken aan deze onderneming." 6 En de Joden die bij hen in de buurt woonden, zeiden misschien wel tien keer tegen ons: "Waar jullie je ook wenden, zij zijn tegen ons."

We moeten nogmaals benadrukken dat de bouw van de stad tegen niemand gericht was. Ze wilden gewoon veilig wonen.

Waar kwam deze vijandschap vandaan? Was het afgunst? Of wilden ze gewoon hun superioriteit over de gebroken stad niet opgeven?

Nehemia moest de crisis aanpakken. Hij kon deze problemen niet negeren (Nehemia 4:7-12; NL):

7 Toen plaatste ik gewapende wachters op de open plekken, achter de laagste delen van de muur. Ik verdeelde het volk naar clan en beval hen zich te bewapenen met hun zwaarden, speren en bogen. 8 Toen keek ik om me heen en ging voor de edelen, de leiders van de stad en de rest van het volk staan en zei tegen hen: "Wees niet bang voor hen. Denk aan de HEER, die groot en verschrikkelijk is, en vecht voor jullie vrienden, jullie families en jullie huizen!" 9 Toen onze vijanden hoorden dat wij hun plan kenden en dat God het had verijdeld, keerden we terug naar de muur, ieder naar zijn werk. 10 Maar vanaf die dag werkte slechts de helft van mijn mannen aan de muur, terwijl de andere helft op wacht stond, gewapend met speren, schilden, bogen en maliënkolders. De leidende mannen stonden achter het volk van Juda, 11 dat de muur aan het herbouwen was. De dragers gingen door met hun werk, de ene hand aan het gereedschap, de andere aan het wapen. 12 Iedereen die aan het bouwen was, droeg een zwaard aan zijn zijde. En de man met de bugel stond naast mij.

De uitputting kon worden overwonnen toen er weer perspectief was. God staat aan onze kant en er was een leiderschap dat een zinvol plan had.

Zonder crisis zou het sneller gaan, maar door de dreigingen moesten sommige arbeiders altijd gewapend op wacht staan. Zelfs de arbeiders zelf hadden altijd hun wapens bij zich.

We vechten niet met echte wapens, God zij dank, maar we moeten voorbereid zijn op problemen. Ons wapen is de Bijbel, die we kunnen gebruiken om veel dingen te leren en te begrijpen. En altijd de Bijbel in de hand hebben is op de een of andere manier ook een mooi beeld.

Maar laten we de situatie eens in meer algemene termen bekijken. Ik weet van mijn werk dat het principe bij vergaderingen of werkgroepen is "crisis heeft prioriteit". Als er echte problemen zijn, zoals uitputting of belemmerende invloeden van buitenaf, dan moet je die eerst aanpakken voordat je verder kunt met de agenda. Dit gebeurt meestal niet zo snel als je vaak zou willen, maar soms moet je rekening houden met problemen die van buitenaf worden ingebracht of gebracht, zelfs als dit het eigenlijke werk vertraagt. Zo gaat dat nu eenmaal.

Nehemia's sociale hervorming

Toen kwam er een andere crisis: in hoofdstuk 5 wordt duidelijk dat de ongelijke verdeling van bezit de eenheid van het volk in gevaar brengt. Arme inwoners moeten hun bezittingen verpanden om de belasting te betalen en sommige kinderen worden als slaven verkocht vanwege de armoede.

Nehemia voert een sociale hervorming door (Nehemia 5:9-11; NL):

9 Toen zei ik: "Wat jullie doen is niet goed! Moeten jullie niet in ontzag voor God leven om te voorkomen dat we een lachertje worden voor onze vijanden? 10 Ikzelf, mijn familieleden en mijn mannen hebben het volk ook geld en graan geleend, maar nu willen we die schuld kwijtschelden. 11 Geef hun vandaag nog hun akkers, wijngaarden, olijfgaarden en huizen terug! En vergeef hun ook alles wat ze u nog schuldig zijn aan geld, graan, wijn en olie."

En iedereen wordt erbij betrokken.

Sociaal gezien is een "wij" altijd een lachertje als mensen altijd op de rand van het bestaan vegeteren door armoede terwijl anderen in luxe leven. Zonder basisbehoeften waarin iedereen kan voorzien, werkt niets.

En zonder eenheid had de wederopbouw niet succesvol afgerond kunnen worden.

Samenvatting

Daarna zijn er verschillende aanslagen gepleegd op het leven van Nehemia (erg spannend om te lezen in hoofdstuk 6), maar ze brengen het project tot een succesvol einde.

Laat ik het samenvatten: