Deuren openen

Inleiding

(Een alien die klaagt over te weinig open deuren...

Ik weet niet of er aliens zijn, ik denk niet dat het onwaarschijnlijk is, maar ik weet het niet.

Ik heb ooit een foto gezien die de Saturnus-sonde Cassini had gemaakt van de aarde vanaf Saturnus. De aarde was maar een klein stipje, bleker dan veel van de sterren eromheen, een stofje in de ruimte.

Je zou kunnen gaan filosoferen. Waarom is er hier zoveel kleinzieligheid, waarom zien we het grote geheel niet, waarom komen we niet allemaal bij elkaar en lossen we de problemen niet samen op?

Ik heb soms ook zulke gedachten, maar op de een of andere manier is de mensheid geen "wij", althans zo gedragen we ons niet. De trend lijkt de andere kant op te gaan, waarbij iedereen zich nog meer isoleert in zijn bubbel met gelijkgestemden. Dat is tenminste hoe het op mij overkomt.

Zo nu en dan is er zo'n overkoepelend ontwaken, waarbij plotseling veel mensen de handen ineenslaan en elkaar helpen. We hebben dit hier in Leichlingen kunnen ervaren na de tragische overstromingsramp, deze wederzijdse steun en hulp was fantastisch.

Maar bij andere onderwerpen, zoals klimaatverandering, werkt het op de een of andere manier niet.

Mensen schelden elkaar uit op sociale media omdat iedereen dom is. Ik overdrijf nu een beetje, maar zelfs in een Leichlingen Facebookgroep - ik ben ouder, Facebook - die ik volg, is de toon soms behoorlijk ruw, vooral als het gaat om hete hangijzers als klimaatverandering, migratie, coronavirus, de oorlog in Oekraïne, enz.

Soms, of soms vaak, rol ik ook met mijn ogen bij uitspraken en denk ik, nee, dat heb ik nu niet nodig.

Ik wil vaak niet zeggen wat ik denk over zulke spannende onderwerpen. Het is ook niet echt belangrijk. Er is geen partij, geen regering die mijn gedachten overneemt en zegt: whoopee, we doen het zoals jij denkt dat goed is. Dat zou waarschijnlijk ook niet goed zijn.

Ik zou me kunnen aansluiten bij de grote massa forumcommentatoren en twitteraars en soms schrijf ik iets op een forum, maar ik heb me voorgenomen om alleen dingen te schrijven die ik persoonlijk zou kunnen zeggen. Ik ben nog steeds een leerling, maar het gaat steeds beter.

Vergrendelde deuren

Laten we teruggaan naar open deuren. Zou het niet beter zijn als de "wij" ook bestonden toen de stad niet onder water stond?

In het kerstverhaal, zoals het in de Bijbel wordt beschreven, was het al moeilijk met "wij" (Lucas 2, 1-7; HFA, ingekort):

In die tijd gaf keizer Augustus opdracht om alle inwoners van het Romeinse Rijk in te schrijven op belastinglijsten. 2 Zo'n volkstelling was er nog nooit geweest. 3 Iedereen moest naar zijn geboorteplaats om daar ingeschreven te worden. 4 Dus reisde Jozef van Nazareth in Galilea naar Betlehem in Judea, de geboorteplaats van koning David. 5 Jozef moest zich daar inschrijven, samen met zijn verloofde Maria, die een kind verwachtte. 6 Voor Maria brak het uur van de geboorte aan. Want hij was een nakomeling van David en kwam uit Betlehem. 5 Jozef moest zich daar laten inschrijven, samen met zijn verloofde Maria, die een kind verwachtte. 6 In Betlehem brak voor Maria het uur van de geboorte aan. 7 Ze baarde haar eerste kind, een zoon. Ze wikkelde hem in doeken en legde hem in een kribbe in de stal, want in de herberg was geen plaats.

Ze moesten een reis maken die ze niet wilden maken, want wie wil er nou zo'n reis maken terwijl ze hoogzwanger zijn van een volkstelling? Maar ze hadden geen keus en toen ze aankwamen was er geen plaats, geen open deur voor hen.

Misschien was de stad zo vol dat alle kamers al bezet waren door soortgelijke behoeftige mensen, maar ik vermoed eerder dat vanuit het oogpunt van de lokale bevolking deze vreemdelingen, die nu overal vandaan kwamen vanwege deze impopulaire Romeinse belastinglijsten, sowieso niet welkom waren.

Er was geen "wij", mensen bleven liever op zichzelf en hoopten dat deze vreemdelingen snel weer zouden verdwijnen.

Ze hadden al veel gemeen, want bijna niemand mocht de Romeinse bezetters. Maar, toen net als nu, blijven we liever in onze vertrouwde kring, in onze vertrouwde bubbel.

Deuren openen

In de kerk ten tijde van de Bijbel was dit blijkbaar soms ook een probleem.

Er is een passage in de Bijbel waar het juiste gedrag van mensen die met Jezus Christus leven als eerste wordt beschouwd.

Het gaat over het leven weggooien ten koste van anderen, ongeremd gedrag, hebzucht, ongecontroleerde woede-uitbarstingen, liegen tegen elkaar, enz. En het is mogelijk om zo'n pad van verandering in te slaan.

Dit gedeelte leidt eerst naar de zin (Kolossenzen 3:10; NT):

Jullie zijn nieuwe mensen geworden die voortdurend vernieuwd worden. Zo komen jullie steeds meer overeen met het beeld dat de Schepper al in jullie ziet.

Het is een proces dat niet vanzelf gaat, maar van God komt en ik realiseer me persoonlijk dat ik nog een lange weg te gaan heb.

En dan komen de open deuren weer (uit Kolossenzen 3:11; HFA):

Dan is het onbelangrijk of iemand Grieks of Joods is, besneden of onbesneden, of hij uit een andere cultuur komt of uit een nomadenvolk, ... Het enige dat telt is Christus, die in iedereen leeft.

Het lijkt erop dat mensen vooral in hun eigen culturele omgeving bleven en hun bedenkingen en vooroordelen over anderen hadden, net zoals veel mensen tegenwoordig vooral in hun eigen bubbel blijven.

Voor de kerk in die tijd was het belangrijk dat mensen hun bekrompen opvattingen achter zich lieten en zich openstelden voor andere mensen met wie ze anders misschien niet veel te maken zouden hebben. Het maakt niet uit waar je vandaan komt, wat je achtergrond is.

Misschien moeten we ook persoonlijk veranderen, zoals eerder beschreven, om open te staan voor andere mensen. Natuurlijk is het vertrouwde altijd comfortabeler, en het is natuurlijk comfortabeler in de comfortzone dan erbuiten.

De open deur van Jezus

Ik kan het persoonlijk niet alleen. En daarom reis ik met Jezus Christus. Hij heeft altijd een open deur en Jezus zelf zegt het zo in een Bijbelvers (Matteüs 11: 28,29; NT):

28 Kom bij mij, allen die onrustig zijn en gebukt gaan onder lasten. Bij mij zullen jullie rust vinden. 29 Onderwerp je aan mij en leer van mij. Want ik ben vriendelijk en bereid om met heel mijn hart te dienen. Dan zal er vrede in jullie leven komen.

Dit vers gaat niet over de kerk, maar over persoonlijk contact van Jezus Christus met de mens. Dit kan het begin zijn van een positieve verandering.

Als kind werd hij buiten in de stal geduwd, maar als de Opgestane nodigt hij ons allemaal uit om binnen te komen. En ik zou graag willen dat je je dit herinnert wanneer je in de kersttijd over Jezus Christus hoort.

Samenvatting

Laat ik het samenvatten:

Helaas leven we vaak in onze eigen omgeving en stellen we ons weinig open voor anderen buiten onze bubbel. Dit was blijkbaar ook het geval ten tijde van Jezus' geboorte.
Om je open te kunnen stellen voor anderen, moet je ook bereid zijn om jezelf te veranderen.
Jezus Christus nodigt ons uit: