Veilig in de storm

Inleiding

Er zijn verschillende stormen, met sterke winden die altijd uit één richting komen of met veranderlijke winden. Er zijn droge stormen, regenachtige stormen, sneeuwstormen en ik denk dat we allemaal wel verschillende stormen hebben meegemaakt.

Ik heb als kind zelfs een heel kleine tornado meegemaakt.

We houden meestal niet van storm, we vinden het hooguit gezellig als we ergens binnen zijn en het stormt buiten.

Ik herinnerde me ook een verhaal uit Struwelpeter dat ik als kind vaak las, het verhaal van Vliegende Robert, dat als volgt begint:

Maar deze Robert gaat in dit verhaal toch naar buiten en wordt dan gevangen door de wind, door de lucht gedragen en weggeblazen.

Tegenwoordig zou je zoiets waarschijnlijk niet meer aan kinderen voorlezen omdat ze eerder te weinig dan te veel buiten zijn, maar ik kan me nog herinneren dat ik als kleine jongen een paar keer naar de lucht keek bij harde wind om te zien of Robert niet ergens voorbij vloog.

In sommige stormen, in grote tropische cyclonen - zogenaamde orkanen - is er een relatief windstil gebied in het midden, het zogenaamde oog.
Dit oog is erg verraderlijk omdat de orkaan in zijn geheel beweegt en de sterkste windsnelheid aan de rand van het oog zit.

In het verleden dachten mensen in het oog vaak dat de storm voorbij was en verlieten ze hun veilige schuilplaats, waarna de storm wraakzuchtig terugkeerde.

Laten we gewoon naar de

Betekenis van de storm

Matteüs 14, 24; Nieuwe Testament

Deze storm in onze Bijbeltekst heeft natuurlijk een symbolische betekenis voor ons vandaag.

Het staat voor omstandigheden waar we geen controle over hebben en die ons bedreigen of die we bedreigend vinden.

Welke omstandigheden bedreigen ons, wat hebben we niet onder controle, waar verliezen we de controle, wat hebben we niet onder controle, wat maakt ons bang?

Er is misschien een ziekte die chronisch is geworden, of gewoon ouderdom, waarbij je je realiseert dat je steeds meer beperkt wordt in je bewegingen.

Of we zijn werkloos geworden of dreigen werkloos te worden en we zijn niet meer de jongsten en oudere mensen hebben niet meer zo snel werk.
Of je werkt in een baan waar geen vraag meer naar is en je realiseert je dat.

Misschien zijn we gewoon bitter geworden over ons leven en rouwen we om gemiste kansen die zich nooit meer zullen voordoen.

Of we worden teleurgesteld door vrienden en familieleden. Je bent zo lang betrokken geweest bij mensen, je hebt voor ze gezorgd, bent er voor ze geweest en niets lijkt terug te komen en dan ben je misschien zelfs eenzaam.

Er zijn veel van dit soort stormen die ons bang maken, die onze levensboot bijna doen kapseizen.

Als christen willen we het liefst in het oog van de storm leven en dat de storm altijd zo beweegt dat we ons altijd in het midden van het kalme oog bevinden.

We zien dan om ons heen hoe de ongelovigen worden rondgeslingerd en roepen hen toe: Kom tot Jezus, dan zit je ook hier in het oog van de storm en heb je rust en alles komt goed.

Maar helaas is het niet zo dat we altijd in het oog van de stormen van ons leven leven.

Het is natuurlijk goed om anderen op Jezus Christus te wijzen, maar hetzelfde kan ons overkomen als de discipelen, namelijk dat onze levensboot al aan het schudden is en dreigt te zinken.

Je kunt deze stormen niet altijd vermijden.

We kunnen niet altijd tijdens elke storm in de gezellige, christelijke woonkamer blijven zitten, zoals de vliegende Robert van Struwelpeter werd opgedragen.

We hebben geen invloed op het ontstaan van de meeste stormen en soms - voor we het weten - voelen we een sterke tegenwind en moeten we het hoofd bieden.

De titel van deze impuls is echter niet "Ondergang in de storm" maar "Veilig in de storm" en we kunnen

Veiligheid in Jezus

hebben.

We hebben ons al gerealiseerd dat deze zekerheid niet betekent dat er geen stormen meer zijn.

En we realiseren ons ook dat de gemeenschap van discipelen hier niet genoeg is.

Het is goed dat de discipelen samen zijn in deze storm en elkaar kunnen helpen. Als je alleen in zo'n storm zou staan, zou dat zeker verschrikkelijk zijn.

Op dezelfde manier hebben we een gemeenschap waar we elkaar kunnen steunen en helpen, omdat we niet alleen zijn.

Maar de gemeenschap van mensen is niet genoeg om de verschillende stormen van het leven te doorstaan. We hebben zeker allemaal wel eens situaties meegemaakt waarin niemand anders ons kon helpen.

Daarom is een kerk die zichzelfalleen ziet als een gemeenschap van mensen niet genoeg.

We hebben Jezus Christus nodig en hij komt hier over het water naar de discipelen.

En dat is de eerste troost:

Geen storm, geen omstandigheid kan Jezus Christus ervan weerhouden om naar ons toe te komen als we hem nodig hebben.
Hij kan zelfs over water lopen.

Soms kan dat ook beangstigend zijn:

"We hoeven niet bang te zijn", noch voor hem, noch voor de storm; ik geloof dat dit een les is die we ons hele leven moeten leren.

Jezus zorgt ervoor dat onze levensboot niet zinkt.

Dit betekent niet dat we in een glazen stolp door de stormen van ons leven varen, maar de boot van de discipelen zal de volgende dag zeker op sommige plekken gerepareerd moeten worden.

Sommige onderdelen waren gewoon te kapot om de storm te weerstaan en zijn nu helemaal kapot. Een ander deel was misschien al te oud en verrot en brak toen in de storm.

Hoe zit het met onze reddingsboot?

Bestaat ons geloof uit gebroken elementen, uit zelfgemaakte beelden van God en ethiek die we zelf hebben gebreid?

Of nemen we onszelf regelmatig onder de loep met behulp van de Bijbel en preken en devoties, zodat gebroken delen van ons leven weer rechtgezet kunnen worden?

Is ons geloof levend en fris, of leven we alleen vanuit de herinnering aan lang vervlogen tijden?

Een storm als deze kan snel onthullen hoe levendig en oprecht ons geloof is, en dat is waarschijnlijk de reden waarom God zoveel stormen in ons leven toelaat, zodat we zelf beseffen hoe het met ons geloof gesteld is.

Ik weet niet waarom sommige mensen hele zware stormen moeten doorstaan en andere mensen minder zware, ik weet alleen dat God geen fouten maakt. En het is zeker niet de juiste manier om te vragen waarom ik wel en een ander niet, dat kan alleen maar leiden tot bitterheid, maar het is wel juist om te roepen in de storm:

Heer Jezus, help me.

En Jezus Christus is daar:

"Niet bang zijn!" riep hij. "Ik ben het. Je hoeft niet bang te zijn."