Inleiding
Het bedrijf in de schets is natuurlijk fictief. Het domein triebelmann.com is ook nog vrij als iemand het wil reserveren.
In de meeste bedrijven waar ik heb gewerkt, kende ik de directeur, in het huidige ook. Maar toen ik als student-stagiair bij Bayer werkte, kende ik de CEO niet.
Je kunt je dat wel voorstellen: Hoe groter het bedrijf, hoe verder weg de hoogste baas is, misschien wel zo ver weg dat je niet eens meer zeker weet of hij echt bestaat.
De onbekende god
Ik werd voor dit beeld geïnspireerd door een gebeurtenis in de Bijbel die de apostel Paulus destijds in Athene meemaakte (Handelingen 17:23). Hij liep door de straten van Athene, bekeek de vele heiligdommen uit die tijd en kwam een altaar tegen met de inscriptie: "Aan de onbekende God".
In Duitsland gelooft volgens statistieken uit 2011 (ik heb geen recentere statistieken gevonden) 58% in God, 38% gelooft niet in God en 4% heeft zich onthouden.
Dus de meerderheid in Duitsland gelooft nog steeds dat er een God is. Helaas werd in de enquête niet uitgesplitst hoe deze 58% gelooft.
Is het misschien voor de meeste mensen de onbekende God die bestaat, maar die ver weg is en niet veel met mij te maken heeft? Of is het op de een of andere manier persoonlijker?
In de sketch was er het bekende e-mailadres van de baas en er is een oude grap dat God een telefoonnummer heeft.
In een passage uit de Bijbel, in Psalm 50:15; LUT is in Luthers Duits:
Psalm 50:15, Gods telefoonnummer, is gemakkelijk te onthouden.
"Roep mij aan in moeilijkheden" maakt al duidelijk dat hier een roep om hulp wordt bedoeld.
In feite is bidden in tijden van nood vaak het eerste gebed dat iemand ervaart. "Nood leert bidden" is ook een bekend gezegde.
Persoonlijk geloof ik dat God niet de onbekende God wil blijven. Volgens de Bijbel is Hij in Jezus Christus op de wereld gekomen om zichtbaar te worden, vergelijkbaar met de onderbaas in de schets, maar het beeld klopt hier natuurlijk niet helemaal.
En God wil meer van ons persoonlijk horen en niet alleen de noodkreten.
Persoonlijk gebed
Hoe kan dit eruit zien? Mensen die door de kerk zijn gesocialiseerd denken misschien aan liturgische gebeden of iets dergelijks, maar het gaat veel dieper dan dat. Nog een citaat uit de Bijbel (Psalm 62:9; NL):
Dit is het begin van gebed, je hart uitstorten voor God. God wil jouw en mijn toevlucht zijn. Zo begint het.
Wat gebeurt er daarna? Je denkt misschien aan specifieke verzoeken, zoals "God, geef me alsjeblieft een nieuwe auto"?
Dat klinkt vrijpostig, misschien als een e-mail waarin je een onbekende baas om loonsverhoging vraagt. Volgens de Bijbel is dit echter niet zo verkeerd.
Hier is een andere bijbelse passage (Jakobus 4:2c; HFA):
Maar het gaat nog verder en kijkt naar de motieven en houding van de persoon die vraagt (Jakobus 4:3; HFA):
Je kunt niet in iemands hoofd kijken, terwijl een almachtige God wel in zijn hart kan kijken.
Sommige mensen denken misschien dat deze uitspraak gewoon een goedkoop excuus is om te zeggen dat bidden nutteloos is, toch?
Ja, het is de juiste manier, maar God wil niet alleen een wensvervuller zijn, een soort super kerstman, maar onze ogen nog meer openen voor Hem en ook voor onze naasten.
Gebed voor elkaar
Hoe kan zo'n saamhorigheid eruit zien? Hier is een citaat uit de Bijbel (Jakobus 5:16; NL):
Elkaar onze schuld bekennen? Dat gaat niemand wat aan.
Ik weet niet hoe jij je de kerk voorstelt, maar het echte doel van de kerk is om mensen te vinden die je kunt vertrouwen en voor wie je je kunt openstellen, zodat je je lasten, je problemen, je schuldgevoelens, maar ook je dromen kunt delen en dan voor elkaar kunt bidden. Je reist samen met God.
Dat is een geweldige uitspraak. Maar we realiseren ons ook dat "rechtvaardig" en "egoïstische verlangens" niet echt samengaan.
Maar wat betekent "rechtvaardig" hier? Als we eerlijk zijn tegen onszelf, maken we vaak genoeg fouten, kwetsen we mensen onbedoeld, misschien zelfs opzettelijk, omdat ze het "verdienen". We houden niet van deze kijk op ons eigen falen. Natuurlijk zijn we niet zo slecht als anderen, maar we zijn ook niet echt geweldig.
We kunnen niet echt uit onszelf komen, we hebben de neiging om zelfingenomen te worden.
God wil ons veranderen, iedereen hier, zoals de volgende Bijbelpassage uitdrukt (1 Korintiërs 1:30; NL):
God heeft Jezus Christus gestuurd zodat we gerechtvaardigd en veranderd kunnen worden, zodat we meer en meer op iemand gaan lijken wiens gebed veel kan bereiken.
En gebed moet niet vaag en algemeen blijven. Soms zijn we bang om voor iets specifieks te bidden, want als het niet gebeurt, dan zijn we slechte gebeden of werkt bidden niet.
Als je op reis bent met God, hoef je jezelf niets te bewijzen. Natuurlijk kan het gebeuren dat een gebed niet of nog niet verhoord wordt, maar je weet dat het op de juiste plaats terecht is gekomen omdat je op God kunt vertrouwen.
En als je de noden van de ander echt kent, dan kun je gerichter bidden en kan de ander voor jou bidden.
Iedereen zou iemand moeten hebben bij wie ze zich kunnen openstellen en die ze in vertrouwen kunnen nemen en die de dingen die hen overweldigen, maar ook de dingen waar ze blij over zijn, bij God kan brengen.
Hoe vaak bid jij?
De vraag is begrijpelijk, maar als je ziet hoe "gebed" in de Bijbel wordt beschreven, lijkt deze vraag me niet juist. Nog een citaat uit de Bijbel (Efeziërs 6:18; NL):
Deze beschrijving (in elke situatie) past niet bij gebedsrituelen waarbij bepaalde liturgische gebeden op vaste tijden worden herhaald.
"Met de kracht van de Heilige Geest" betekent dat je verbonden bent met God en regelmatig je hart uitstort voor God in je gedachten of met woorden en ook voor elkaar bidt zoals het jou uitkomt.
Afsluitende woorden
Ik kom aan het einde. Ik wil niemand de les lezen, want ik heb maar een klein deel van dit alles begrepen en zal altijd een leerling blijven.
Een laatste beeld: Als je mensen enthousiast wilt maken voor zeilen, helpt het niet om de vragen van de vaarbewijsproef voor te lezen, maar moet je je de schoonheid, uitgestrektheid en vrijheid van het meer of de zee voorstellen.
Ik wil ook het verlangen opwekken om deze onbekende God te leren kennen, niet alleen in tijden van nood, maar als een vertrouweling bij wie je terecht kunt met al je zorgen en problemen. En daarvoor kun je mensen leren kennen, mensen zoals jij en ik, die natuurlijk ook fouten maken en soms falen, maar die samen met Jezus Christus de weg zijn ingeslagen en die er voor elkaar zijn en voor elkaar bidden, waarmee je veel kunt bereiken.